Minoga to niewielka malownicza miejscowość usytuowana nieco na uboczu z dala od zgiełku tranzytowych tras przejazdowych i ruchu turystycznego udającego się w kierunku Ojcowa, ciągle zachowała jeszcze pierwotny układ wsi, gdzie centralny punkt stanowił kościół na wzgórzu i dwór - „pałac” z parkiem i założeniem folwarcznym usytuowanym w dolinie, w widłach rzeki Minóżki i jej dopływu.        

Kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Marii Panny to barokowa budowla wzniesiona w latach 1733 – 1736 na miejscu wcześniejszej drewnianej, która spłonęła w 1726 roku. Obecna świątynia ufundowana została przez podkomorzego krakowskiego Antoniego Felicjana Szembeka, ówczesnego właściciela wsi. Charakterystyczną dla budowli jest  wklęsła fasada zachodnia, opatrzona dwiema wieżami i bogatymi kamiennymi zdobieniami. W 1918 roku pożar zniszczył wnętrza kościoła  wraz z słynącym łaskami obrazem Matki Boskiej w ołtarzu głównym. Obecnie ołtarz główny zdobi obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem wzorowany na obrazie z kościoła Santa Maria Maggiore w Rzymie. Zgodnie z XVIII wiecznym przywilejem prawa lokatorskiego, w kryptach kościoła pochowani są  właściciele dóbr minodzkich, m. in.: J. W. Aleksandra Borowska Pugettowa, Maria i Jan Pugettowie, a wnętrze kościoła zdobi  nagrobek Franciszka Wężyka wykonany z czarnego marmuru dębnickiego.

 

O pierwotnym centralnym układzie wsi świadczą  promieniście  rozchodzące się w trzech kierunkach  aleje, obsadzone szpalerami drzew przez ostatnich właścicieli majatku, rodzinę Skarbek – Borowskich. Aleja kasztanowców białych posiada status pomnika przyrody, inna zaś stanowi dziś główna drogę dojazdową do Minogi. Drogę tę obsadzoną z dwóch stron jesionami strzegą dwa przydrożne krzyże. Spacerując po wsi napotkamy pozostałości po browarze dworskim w zachodniej części wsi czy też widoczne ślady po dworskich stawach.

Urozmaicenie terenu, obecność lasów, pół i przepływający potok Minóżka (dopływ rzeki Dłubni) oraz usytuowanie wsi na terenie Dłubiańskiego Parku Krajobrazowego sprawia, że  posiada ona także bogate walory przyrodnicze i krajobrazowe.  Dłubiański Park Krajobrazowy  jest jednym z najdalej na wchód wysuniętym parkiem spośród sześciu należących do Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego. Park ten o powierzchni prawie 11 tys. ha nazwę swą zawdzięcza rzece Dłubni, której dolina wyznacza główną oś parku. Większą część parku zajmują  zespoły leśne z dominacją dębu i sosny. Na uwagę zasługują dwa malownicze przełomy Dłubni  na utworach jurajskich oraz liczne wąwozy lessowe, a także charakterystyczne dla tego parku zjawisko zanikania potoków w dolinkach oraz występowanie licznych źródeł. Do najbardziej widowiskowych należą tzw. źródła pulsacyjne, jak np. pomnik przyrody -  krasowe źródło „Jordan „ w Ściborzycach ( sąsiednia gminie Trzyciąż w powiecie olkuskim, zaledwie 10 km od Minogi), któremu miejscowa ludność przypisuje właściwości lecznicze. Dolina Dłubni to także ostoja dla wielu roślin chronionych  w rezerwatach przyrody: RP Michałowiec i RP Jodły Ostrysz, a licznie występujące tu zabytki architektury sakralnej i świeckiej obejmuje fragment  niebieskiego Szlaku Warowani Jurajskich łączącego Rudawę koło Krakowa z Mstowem koło Częstochowy.

Spośród wielu zabytków architektury sakralnej na uwagę zasługuję także zlokalizowany w sąsiedniej gminie Iwanowice( w odległości ok 7 km od Minogi) drewniany Kościół parafialny pod wezwaniem Trójcy Świętej  w Iwanowicach.  Kościółek ten  pochodzący z 1745 roku, kryje  wiele cennych zabytków m. in.: rzeźbę św. Krzysztofa z 1480 roku pochodząca ze szkoły Wita Stwosza oraz kryształową trumnę w zasypanych kryptach kościelnych, w której jak głosi legenda pochowano Marię Walewską – ukochana Napoleona I. 

     

 

X
Serwis wykorzystuje pliki cookies. Jeśli nie zgadzasz się na ich zapisywanie na Twoim urządzeniu, zmień ustawienia przeglądarki. Kontynuując przeglądanie tej strony zgadzasz się na używanie plików cookies.